Küçük yüreklerden büyük dersler…

YAZI-YORUM

Gülcan KUTLU

Herkesin bildiği gibi tüm Türkiye’nin yüreğini yakan depremlerin ardından bir yardım kampanyası başlatıldı.

Kampanyaya sivil toplum kuruluşları, spor kulüpleri ve ünlü isimler ile vatandaşlar destek verdi, vermeye de devam ediyor.

Çünkü bu hepimizin insanlık görevi…

İnsanlar her yerde destek için akın akın geldiler, halen geliyorlar.

Gücünün yettiğince destek verdiler, veriyorlar.

Birkaç gündür getirilen yardım malzemelerini tasnif edip paketlemek için belirlenen o noktada öyle hikayeler yaşanıyor ki. Her birinde ayrı bir hikaye var.

Bugün 45 yaşlarında bir abla geldi. Elinde iki tane torba, içinde gücünün yettiğince yardım malzemesi var, teslim etti.

Bir de küçük bir torba. Küçük torbayı da uzatarak “Bu da kızımın yardım malzemesi. Deprem bölgesindeki çocuklar için gönderdi.”

Sözlerine devam etti. “Bütün oyuncakların verdi, bir tek bu bebeği kıyıp ta kimseye vermedi, veremedi. Çok seviyordu. Ömür boyu saklayacağını söylüyordu.”

Ve sözler şöyle devam etti; “Ben yardım malzemelerini hazırlarken elinde o kıyamadığı bebeği ile geldi.”

“Anne bu bebeğe benden çok ihtiyacı olan kardeşlerim var orada, bunu da ben onlara göndermek istiyorum.”

Bu sözler üzerine nefesim, nutkum tutuldu, içimden bir söz yükselip boğazımda düğümlenip orada yankılandı ve bütün vücudumu sardı.

Her lafa laf ile cevap veren ben “Teşekkür ederiz, yüreğinize sağlık” demekten başka bir cümle kuramadım.

Bu nasıl bir yürek be güzel kalpli kız çocuğu.

Şimdi bir kız çocuğunun en değerli anılarının saklı olduğu o oyuncak bebek, deprem bölgesine giden tır ile oradaki çocuklar için yola çıktı.

O yaşına kadar paylaşamadığın, kıyıp veremediğin o oyuncak bebeğin belki de orada bir çocuğun gülümsemesine sebep olacak.

Yüreğine sağlık güzel kalpli kız çocuğu.